منبع کانون صنفی

  امروز چهارشنبه 19/اردیبهشت/1386  نزدیک ساعت 30/16 از میان 22نفر ازمعلمان بازداشت شده افراد زیر راهی زندان اوین شدند. قاضی پرونده ی معلمان برای آزادی این افراد قرار و ثیقه ی  50  تا 80 میلیون تومانی تعیین کرده بود، اما هیچ یک از معلمان حاضر به پذیرفتن این وثیقه نشدند ،و آنرا مجازاتی سنگین قلمداد نموده و حاضر به رفتن به اوین شدند.

۱- خانم ثریا دارابی سردبیر هفته نامه ی قلم معلم(همسر محمد خاکساری)با وثیقه ی 50 میلیون تومانی

2- منصور میرزایی عضوهیات مدیره ی کانون فرهنگیان یزد باوثیقه ی 80 میلیون تومانی

3- میراکبر رئیس زاده عضوهیات مدیره ی کانون معلمان ایران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

4- سیدمجتبی ابطحی عضو کانون صنفی معلمان خمینی شهر) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

5- غلامرضا شیروانی شهرستان فلاورجان) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

6- اسماعیل رسول خانی شهرستان رباط کریم) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

7- سعید تدینی منطقه ی ۱۳ تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

8- ارسطو (علی اصغر) قنبری منطقه ی ۴تهران ) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

9-  رضاعبدی منطقه ی  ۱۸تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

10-  منصور عبدالحمیدی منطقه ی ۹تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

11- فرزاد فرقانی تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

12-  مصطفی قهرمانی گل منطقه ی ۱۲ تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

13- اکبراکبری منطقه ی ۴ تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

14-  یوسف علی غلامرضایی منطقه ی ۴ تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

15-  سرکار خانم طیبه میرزایی همسر آقای داودی از۲۰ تهران) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

16-  آقای عسگری ازتهران ) باقرار وثیقه ی 50 میلیون تومانی)

و افراد زیر نیز بدون قرار آزاد شدند:

 خانم صفری - آقایان :همت شبانی از کرمانشاه – سید عباس موسوی (عباس مرادی ساری /چهار دانگه ) – عزت الله شور گشتی از کرج- بهنام پاپیان از خرم آباد

آقایان علی اکبرباغانی،حمیدپوروثوق ،محمدتقی فلاحی،محمد رضارضایی،علی صفرمنتجبی اعضای فعال کانون صنفی معلمان ایران امروز۱۹/اردیبهشت/۸۶ساعت 17باقراوثیقه ی 30 ملیون تومانی اززندان اوین آزادشدند. اما آقایان علیرضا اکبری و محمود باقری هنوز در زندان اوین بسر می برند.

دستگیر شدگانی که تاکنون اسامی آنان گزارش شده است:

آخرین آمار بازداشت شدگان تظاهرات ۱۸/اردیبهشت /۸۶ فرهنگیان ایران

١- خانم ثریا دارابی سردبیر هفته نامه ی قلم معلم(همسر محمد خاکساری(

٢- سجاد خاکسار ،پسر محمد خاکساری (که ساعاتی پس از دستگیری آزاد شد(

٣- منصور میرزایی عضوهیات مدیره ی کانون فرهنگیان یزد

٤- ۴- میراکبر رئیس زاده عضوهیات مدیره ی کانون معلمان ایران(تهران( 

٥- سیدمجتبی ابطحی عضو کانون صنفی معلمان خمینی شهر

٦- غلامرضا شیروانی شهرستان فلاورجان

٧- عباس مرادی ساری چهاردانگه

۸ - همت شبانی کرمانشاه

 ٩- اسماعیل رسول خانی شهرستان رباط کریم

١٠ - عزت الله شورگشتی ناحیه ی ۴کرج

١١- سعید تدینی منطقه ی ۱۳ تهران

١٢- ارسطو قنبری منطقه ی ۴تهران

١٣ - رضاعبدی منطقه ی  ۱۸تهران

١٤ - منصور عبدالحمیدی منطقه ی ۹تهران

١٥ - فرزاد فرقانی تهران

١٦ - مصطفی قهرمانی گل منطقه ی ۱۲ تهران

١٧ - اکبراکبری منطقه ی ۴ تهران

١٨- یوسف علی غلامرضایی منطقه ی ۴ تهران

١٩ - سرکار خانم طیبه میرزایی همسر آقای داودی از۲۰ تهران

٢٠ - آقای عسگری ازتهران

۲۱- خانم صفری همسر آقای معزی مطقه ی ۳

٢٢ - سید عباس موسوی

٢٣ - میر اکبر بیک زاده

٢٤ - منصور حمیدی

٢٥ - سعید حمیدی

سه شنبه 18 ارديبهشت1386 ساعت: 18:45

آفتاب گرم بهاری چهره ها را سیاه کرده بود،برخی از راه های دور آمده بودند،نگرانی از سرو روی همه می بارید.

گوشه ای از بهارستان تعقیب و گریز بود.گوشه ای دیگر رفت وآمد به کندی انجام می شد.ماموران نیروی انتظامی همه جا بودند ،تا ایستگاه بهارستان ماموربود.هر چند متر یک نفررابا باتوم کاشته بودند.دسته ای از معلم ها دوان دوان می رفتند وچند نفرپشت سر آنها با باتوم و مشت و لگد می زدند.برخی از ماموران ارشد اطلاعات هم خونسرد گوشه ای ایستاده بودند.هرگاه چند نفر از معلمان دور هم جمع می شدند ،شعار دادن را آغاز می کردند."معلم زندانی آزاد باید گردد." چندین بار این فریاد سر داده می شد. اما مامورها به سمت آنها حمله می کردند. وبا مشت و لگد به جان زن و پیرو جوان می افتادند.خیابان شلوغ بود.گروهی لباس شخصی وارد جمعیت شدند.ابتدا جمعیت را به دو تکه تقسیم کردند سپس هر تکه را نیز به دو تکه تقسیم نمودند. انگاه با مشت و لگد و باتوم به جان هر دسته افتادند و همه را متفرق کردند اما کار به همین پایان نیافت. در هر گوشه عده ای معلم جمع شدند.و فریاد زدند. "معلم زندانی آزاد باید گردد."تا ساعت ۱۷این روند ادامه داشت جمعیت گروهی به سمت چهارراه استانبول و گروهی به سمت پل چوبی به راه افتادند. گروه بسیاری از دیگر استانها هم به تهران آمده بودند.وبا لهجه های گوناگون گفتگو می کردند.

داخل خیابان جمهوری بودیم از روبرو دسته ای از نظامی ها آمدند.حمله کردند از دم همه را می زدند وقیچی می کردند.میزدند و روی زمین می انداختند.زمین افتادگان را دستگیر می کردند.وبه جلو پیش می آمدند.پشت سر را نگاه کردیم گروهی دیگراز نظامی ها پشت سرمان را نیز بسته بودند.از دو طرف به جان معلم ها افتادند. تعداد زیادی را زدند و تعداد رانیزدستگیر کردند.

 دستگیر شدگانی که تاکنون اسامی آنان گزارش شده است:

خانم ثریا دارابی سردبیر هفته نامه ی قلم معلم(همسر محمد خاکساری)

سجاد خاکساری (پسر ارشد محمد خاکساری)

منصور میرزایی عضوهیات مدیره ی کانون فرهنگیان یزد

میراکبر رئیس زاده عضوهیات مدیره ی کانون معلمان ایران(تهران) 

سرکار خانم میرزایی

لازم نیست به سیم آخر بزنید اما پاسخ شما قانع کننده نیست

قبل از هرچیز باید از شما تشکر کنم که لااقل هرچند بدون نام و نشان (که قابل درک است) پرتوی، هرچند بسیار کوچک، روی نامه ای با امضای "جمع کثیری از معلمان ایران" که از چند روز قبل در سایت کانون قرار گرفته است انداخته اید و به نامه من پاسخ داده اید. اما دوست عزیز پاسخ شما برای من قانع کننده نیست و سوال من همچنان به قوت خود باقی است و پاسخ میخواهد.

شما در جواب به من نوشته اید که "این نامه ربطی به هیچ یکی از تشکل ها و کانونهای صنفی معلمان ندارد و دستپخت عزیزانی است که تلاش می کنند همین نیمچه حمایت افکار عمومی را از ما سلب و دریغ کنند". اما این چندان مساله را روشن نمیکند. نوشته اید دستپخت عزیزانی است که تلاش میکنند همین نیمچه حمایت افکار عمومی را از ما سلب کنند. ابهام بیشتر هم شد. این عزیزان چه کسانی هستند که میخواهند حمایت مردم را از معلمان بگیرند و موفق هم شده اند نامه شان را در سایت کانون صنفی بگذارند؟ نیروهای امنیتی هستند؟ عناصر سازشکار در کانون صنفی هستند؟ مسئول سایت را وادار به درج این مطلب کرده اند؟ کلمه عبورو اطلاعات محرمانه سایت بدست وزارت اطلاعات افتاده و کنترل سایت در دست آنها است؟ دوست عزیز، همه این حالات ممکن است و پاسخ سربسته شما کمکی به روشن شدن مساله نمیکند. هنوز هم مراجعین به سایت شما نمیتوانند پی به ماجرا ببرند. نوشته اید که همینکه تشکل ها مسئولیت این نامه را بعهده نگرفته اند به معنی تبری ایشان از چنین اقداماتی است. اما همینکه تشکلی نامه ای را در سایتش درج میکند معنی اش این است که مسئولیت لااقل درج آنرا بعهده گرفته است مگر اینکه رسما چیز دیگری اعلام کند.

دوست عزیز کسی نمیتواند سایتی راه بیندازد و مسئولیت درج مطالبش را بعهده نگیرد. لطفا پاسخ مرا ندهید که گویا هرکس فعالیت علنی میکند دست به عملیات انتحاری نباید بزند. بین گرفتن مسئولیت و توضیح دادن به افکار عمومی و عملیات انتحاری یک دنیا فاصله است.بین قبول مسئولیت و به سیم آخر زدن یک دنیا فاصله است. بالاخره حق من و دیگران است که اعتراض کنندو بخواهند مساله روشن شود.

اعتصاب غیر قانونی است اما معلمان بارها و بارها دست به اعتصاب زده اند.تجمع غیرقانونی است و معلمان بارها دست به تجمع زده اند.

بسیاری از شعارهای معلمان باب طبع رژیم نیست و معلمان با صدای بلند آن شعارها را مقابل ماموران وزارت اطلاعات تکرار کرده اندو زندان و تحقیر و توهین و پرونده علیه خود را به جان خریده اند.امیدوارم به این نگوئید زدن به سیم آخر و عملیات انتحاری کردن. هیچ مبارزه ای در این مملکت بدون زندان و تهدید و احتمالا کتک و غیره ختم نمیشود. همین یک سال قبل حتما کارگران واحد را بیاد میاورید که بیش از هزار نفرشان را نیمه شب زمستان با مشت و لگد دستگیر کردند و حتی به بچه های خردسالشان هم رحم نکردند.کارگران میدانستند که بخاطر اعتصاب به آنها نقل و نبات نمیدهند اما چاره ای نداشتند.این جرم مبارزه برای دستمزد است چه رسد به اینکه کسی همه آزادی را بخواهد.در این مملکت همه میدانند که مبارزه برای احقاق حقوق خرج دارد، گران تمام میشود، خیلی ها سرشان را داده اند و خیلی ها جوانی شان را، تا تسلیم نشوند، تا جامعه تسلیم نشود.و اگر امروز من و شما میتوانیم علیرغم همه سختی ها و خطرات آن دست به اعتصاب و تجمع بزنیم مدیون فداکاریها و مبارزات آنها هم هستیم و باید سر تعظیم را در مقابل آنها فرود آوریم.

حالا برگردیم به سایت کانون صنفی معلمان.آنهم سایتی که به اسم هفتصدهزار معلم و برای اطلاع رسانی به آنها راه اندازی شده است.این غیر مسئولانه ترین کار است که مطلبی اینچنینی ،که نویسنده اش اگر مزدبگیر وزارت اطلاعات نباشد تفکرش سر سوزنی با آنها تفاوت ندارد، در آن درج شود، و آنوقت یکی از مسئولین محترم کانون صنفی بجای روشن کردن موضوع اظهار تعجب کنند که چرا من علامت سوال بالای آن سایت قرار داده ام و از مسئولان کانون توضیح خواسته ام. دوست عزیز، اگر فردا مسئولین کانون صنفی تصمیمی غیر مسئولانه گرفتند چه؟ اگر فراخوانی سازشکارانه منتشر کردند چه؟ به گفته شما معلمان باید خود پی ببرند که اینهم دستپخت "عزیزان" بی نام و نشان است! چه تضمینی هست که همه مراجعه کنندگان به سایت کانون درست تشخیص دهند کدام نظر واقعی کانون است وکدام دستپخت "عزیزان" ؟

نه دوست عزیز اینرا کسی قبول نمیکند.

یک نکته بسیار مهم دیگر، این است که این پایان ماجرا نیست. وزارت اطلاعات دست بر دار نیست. میدانید که در همدان اطلاعیه جعلی منتشر کرده اند تا معلمان همدان را پشیمان از مبارزه نشان دهند و آنها رادلسرد و سردرگم کنند.میگوئید همین که هیچ تشکلی مسئولیت آنرا بعهده نگرفت یعنی کار "عزیزان" است! یا اینکه کانون صنفی همدان وظیفه و مسئولیت دارد، که اطلاعیه بدهد و جعلی بودن آن اطلاعیه را به مردم اعلام کند؟ اگر این باب شود که در سایت شما از اینگونه مطالب درج شود باور کنید بقول خودتان همان حمایت ناچیز از جانب مردم هم از بین میرود. مردم سر در گم میشوند. کمترین چیز این است که به حساب غالب شدن گرایش سازشکار در کانون میگذارند. یک بخش مبارزه هم خنثی کردن این نوع توطئه ها است.و این بشیوه مخفیانه نمیشود. توطئه ها را علنی باید افشا کرد. وگرنه فردا به کانون تحمیل میکنند که دو مامور وزارت اطلاعاتی هم عضو ارشدش باشند.باید با بیرون انداختن نامه آنها، از همین قدم اول نگذاشت رخنه کنند و چنین مطالبی را به سایت کانون معلمان تحمیل کنند.  امیدوارم نگوئید کانون گرایش سازشکار ندارد.همه تیپ آدمی در کانون هست. معلمان بسیار مبارزی که با تمام وجود برای بهبود زندگی همکارانشان زحمت میکشند در کانون کم نیستند. مسئولین سازشکار هم در کانون کم نیست. یک بخش مبارزه هم تضعیف گرایش محافظه کار و تقویت گرایش مبارز است.

نکته دیگری هم در نامه این دوست عزیز است که نمیتوانم از کنارش بگذرم.به طعنه نوشته اند که امثال من "در سایه امن اینترنت مشغول انقلابیگری هستیم" اما خوشبختانه بلافاصله یادشان آمده است که اینکار گناه نیست و اضافه کرده اند که "شما آشکار و بدون هراس باید سخن بگویید و ما در پرده و ضمنی". دوست عزیز میتوانم سوال کنم که شما که بر ضرورت سایتی که بتواند بدون هراس سخن بگوید تاکید میکنید چرا بخودتان اجازه میدهید یک سطر جلوتر طعنه بزنید تا من احساس گناه کنم که در سایت امن اینترنت همه حرفم را زده ام؟ مگر کسی هست یک روز در این جامعه زندگی کرده باشد و نداند که مبارزه الزامات زیادی دارد؟ این ٢٨ سال به همه خیلی چیزها یاد داده است، یاد داده است که مبارزه الزامات پنهان و آشکار زیادی دارد. چه از نوع صنفی اش چه از نوع سیاسی اش.

کلام آخر، همانطور که گفتم سوال و اعتراض من همچنان سر جای خود باقی است. من به درج نامه ای از جنس وزارت اطلاعات در سایت کانون صنفی معلمان که باعث  سردر گمی در میان معلمان میشود اعتراض شدید دارم. مسئولین کانون صنفی و مسئولین سایت کانون باید در مورد این نامه به مردم جواب بدهند.

از وبلاگ صدای اعتراض معلم

www.sedaye-moalem.blogfa.com

معلم عزیز؛ نویسنده محترم وبلاگ صدای اعتراض معلم

 من از مسئولین یکی از کانونهای صنفی عضو شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان کشور هستم . نامه با امضای "جمع کثیری از معلمان ایران" ربطی به هیچ یکی از تشکل ها و کانونهای صنفی معلمان ندارد و دستپخت عزیزانی است که تلاش می کنند همین نیمچه حمایت افکار عمومی را از ما سلب و دریغ کنند. معلم عزیز همین عدم پذیرش مسئولیت این نامه توسط هیچ کدام از تشکلهای معلمان کشور به معنی تبری ایشان از چنین اقداماتی است. راستی شما چنین برداشت روشنی از موضوع نمی توانید داشته باشید؟ یا اینکه مثل بعضی از برادران سوپر انقلابی در سایه معتقدید که لزوما تمام آنهایی که آشکار و بدون هراس فعالیت می کنند باید ترمزها را ببرند و به سیم آخر بزنند تا مبارزه نهایی و برخورد تعیین کننده به همین زودی محقق شود؟ دوست گرامی کانونیها زیر بدترین فشارها برای ابطال بیانیه 10 فروردین دوام آورده اند و یکی یکی زندان می روند اما زیر بار خفت لغو بیانیه شجاعانه خود نخواهند رفت، آنها که اتفاقا در اساس غیر سیاسی هم هستند دیگر باید چه کار کنند تا مسئولیت شناسی اجتماعی خود را به شما دوستان که در سایه امن اینترنت مشغول انقلابیگری هستید نشان دهند؟ اشتباه نکنید ، ما نمی خواهیم شما خود را در شرایطی که حاصلی ندارد به خطر بیندازید ، ما فقط می خواهیم بپذیرید که الزامات مبارزه اشکار و نهان در جمهوری اسلامی و اساسا در همه نظامهای بسته با هم تفاوتهای اساسی دارند. شمااشکار و بدون هراس باید سخن بگویید و ما در پرده و ضمنی . مهم نتیجه اشکار اعمال ماست نه دست زدن به حرکات انتحاری که قبل از اینکه منشا اثری باشیم ، فاتحه مان را بخوانند. لزومی ندارد ما داد بزنیم آن نامه متعلق به ما نیست ، رفتار ما در قبال بیانیه آخرمان و متن آن بیانیه موضع و دید ما را تا حد زیادی اشکار می کند. اگر حمل بر زیاده خواهی نباشد و اگر مبارزه ما را در کلیت تائید میکنید شما می توانید ما را بدین گونه یاری کنید: انعکاس مبارزاتمان ، محدویتهایمان در این مسیر و روشنگری برای افکار عمومی.

حقیقت اینست که ما تنها برای افزایش حقوق مادی خود که اتفاقا بهبود آن مستقیما در کیفیت آموزش و در نتیجه در آینده 19 میلیون دانش آموز تاثیر می گذارد مبارزه نمی کنیم ، ما فراتر از اینها به دنبال اصلاح سیستم آموزشی هستیم که معلمان ما را منفعل و محافظه کار می خواهد و دانش آموزانمان را مقلد ،مطیع و طوطی صفت بار می آورد . ما در تلاشیم معلمانی خلاق و شجاع داشته باشیم که به دانش آموزانشان ؛ پرسشگری ، اندیشیدن و بازآفریدن را بیاموزند . ما اولین منتقد نظام گزینش قرون وسطایی معلمان و صریحترین منتقد حراست سالاری در آموزش و پرورش هستیم. اما نمی توان از معلمی که خود محصول این نظام گزینش است انتظار حرکت رادیکال را داشت ، این معلم هرگاه دغدغه مالی نداشت می تواند شنونده بحثهای جدیتر باشد و آنگاه با شنیدن ، خواندن ، اندیشیدن و کار جمعی کردن به مطالبات بنیادیتر نیز خواهد پرداخت .

البته ما در بیانیه 12 اسفند تیتروار به این مطالبات بنیادی اشاره کرده ایم . اما قصه همین جاست که این کار بر خلاف میل بعضی از دوستان شما اتفاقا بسیار زمان بر است. اگر قرار باشد بخواهیم یکشبه بنیاد این نظام را بر افکنیم( بر فرض اینکه بتوانیم ) انقلابیون با پیروز مندان انقلاب 57 فرقی نخواهند داشت و نظام انقلابی هم بهتر از نظام فعلی نخواهد بود. سپاسگذار خواهم شد اگر مطلب را مناسب دانستید در صفحه اصلی وبلاگ بگذارید و دیدگاه های اصلاحی و انتقادی خود را درباره آن برای من و خوانندگانتان بنویسید