م.زرنگار

امروز(12اردیبهشت) پس از مراسم مختصری در محل کار تحت عنوان روز قدردانی از معلم تصمیم گرفتم تا علیرغم طعنه های همکاران ، به گورستان بابویه در شهر ری ،یعنی به محلی که کانون صنفی ( بهشتی و دوستان) جهت بر گزاری مراسم امروز اعلام کرده بود ند برسانم.

من که تا به حال به این گورستان قدیمی نرفته بودم ، طبق توصیه یکی از دوستان ، بوسیله مترو و تاکسی خود را پس از ساعتی به این محل رساندم.

در اطراف گورستان نیروی انتظامی در حال گشت زنی بود. وظاهرا مراسمی دولتی هم همزمان تدارک دیده میشد ، البته نه برای گرامیداشت روز معلم.

حدود ساعت 3.15 دقیقه بود و از بلندگوهای گورستان با بالاترین ولوم قرآن پخش میشد، به نحوی که مکالمه عادی بین دو نفر هم امکان پذیر نبود . در کنار آرامگاه دکتر خانعلی و در میان درختان جمعیتی حدود 100 نفر گرد آمده بودند و  یکی از اعضا کانون در حال سخنرانی بود ، که صدای ایشان در چند متر آنطرفتر شنیده نمی شد. ایشان پس از اشاره به مناقب آقای مطهری و خصائل ایشان به چند مورد از خواسته های صنفی معلمان نیز اشاره کردند . که با دست زدن برخی و صلوات برخی دیگر مواجه گردید .

پس از ایشان آقای خانعلی برادر دکتر خانعلی پیرامون زندگی آنمرحوم و فشارهای وارده به خانواده ایشان پس ازجان باختن وی سخنانی ایراد کرد . در این میان از بلندگوهای گورستان صدای شاعر حزب الهی (آغاسی)با شدت هر چه تمام تر ادامه داشت.

گردانندگان مراسم از حضار تقاضا کردند که به خاطر جلوگیری از اغتشاش!! به جای دست زدن در تائید گفته های سخنرانان صلوات بفرستند!! و پس از آن مراسم به مجلس ادای صلوات تبدیل شد. به علت هیاهو و عربده کشی که از بلندگوها در جریان بود ، برخی از حضار تقاضای بلند گوی دستی نمودند که باز هم از سوی گردانندگان مراسم رد شد . در این زمان جمعیت اندکی بیشتر شده بود و به همین دلیل دیگر شنیدن صدای گویندگان میسر نبود .

من که از شنیدن این همه صلوات خسته شده بودم ، در حالیکه مراسم هنوز ادامه داشت از گورستان خارج شده و خود را به ایستگاه مترو رساندم.

آیا به راستی چنین مراسمی ادامه همان اعتراضات پر انرژی وسرزنده اسفند 85 است؟

مسلما خیر، برگزاری چنین مراسمی فقط از کسانی انتظار میرود که همان اعتراضات را نیز با راه حل های اداری و چانه زدنهای جناحی خاموش کردند. کسانی که سعی دارند معلمان معترض را از خیابانها به گورستانها هدایت کنند.

امروز که بدلیل همزمانیش با روز کارگر میتوانست به روز اعتراض جدی به وضعیت زندگی همه زحمتکشان و مزد بگیران تبدیل شود ، وزمینه آزادی و لغو احکام صادره بر علیه معلمان و سایر فعالان باشد ، روزی که میتوانست طلیعه آزادی فرزاد کمانگر باشد، با سعی و تلاش این دوستان تبدیل به یک مراسم  ترحیم ساده شد.

این دوستان اکنون باید دریافته باشند ، که چرا توده معلمان ، یعنی همان کسانی که با از خود گذشتگی در اعتراضات اسفند ماه شرکت کرده بودند، به فراخوان هائی از این دست پاسخ مثبت نمی دهند .و خود با اعتصابات و اعتراضات شان در تلاشند تا خواسته هایشان را به دست آورند.

شاید از بخت بلند این دوستان بود که در جریان انتخابات رد صلاحیت شدند،  چرا که نتیجه آرا شان در چنین نمایشی بسیار تاسف بر انگیز میشد.هر چند که تا همین جای کار هم حمایت بخش وسیعی از معلمان را از دست داده اند . مراسم امروز نشان دهنده این واقعیت است.